Najwięcej dzieci pracuje w Indiach, Bangladeszu i Filipinach. Około 130 typów produktów powstało dzięki pracy nieletnich w 71 krajach Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej.

W Indiach dzieci zatrudnia się nawet do takich prac jak produkcja cegieł, ogni sztucznych i piłek futbolowych.
W Bangladeszu nieletni pracownicy składają zegarki, szyją buty i produkują tekstylia. Na Filipinach wolno zatrudniać dzieci do pracy nad 12 typami produktów, między innymi w przemyśle tytoniowym.

12 czerwca został ogłoszony Światowym Dniem Walki z Pracą Dzieci.

Źródło: pap.pl

Zdjęcie: solidarność.org.pl

Organizatorem PNA jest Afrykańska Federacja Futbolu (CAF – Confédération Africaine de Football), decyzja o organizacji ogłoszona została we wrześniu 2006 roku. Eliminacje, w których brało udział czterdzieści cztery reprezentacje, rozpoczęły się w lipcu 2010 roku, a zakończyły w październiku 2011. Do turnieju finałowego awansowało 16 drużyn.

Historia Pucharu Narodów Afryki

Pierwszy turniej o Puchar Narodów Afryki początkowo miał się odbyć w roku 1956, kiedy to została założona Afrykańska Federacja Futbolu. Założycielami były: Egipt, Sudan, Etiopia i RPA. Reszta krajów afrykańskich nie wzięła udziału w kongresie założycielskim, bo nie była wówczas jeszcze niepodległa. Ostatecznie pierwsza edycja turnieju odbyła się w 1957 roku, w Sudanie, kiedy to wybrano pierwszego prezydenta federacji, a FIFA zatwierdziła oficjalnie statut organizacji. Udział wzięły jedynie trzy drużyny, ponieważ RPA została zdyskwalifikowana za apartheid.  W finale Egipt pokonał Etiopie 4:0, a niekwestionowanym bohaterem turnieju został Mohamed Diab El-Attar znany, jako „DIBA” który strzelił 5 bramek, w tym wszystkie w finale.

W następnych latach turniej odbywał się nieregularnie: w 1959 mistrzem ponownie został Egipt, w 1962 nastąpiła zmiana, do rywalizacji przystąpiło aż 9 zespołów stąd zdecydowano się zorganizować eliminacje, ostatecznie udział wzięły cztery reprezentacje, wygrała Etiopia, pokonując po dogrywce Egipt. W następnych latach – 1963 i 1965 udział wzięło po 6 zespołów.

Kolejnym przełomem był rok 1968, od kiedy to turniej  rozgrywany jest regularnie, co dwa lata, udział wzięła wówczas rekordowa  liczba drużyn – 8 z 22, które brały udział w eliminacjach. W związku z tym powstał nowy system przeprowadzania rozgrywek, który przetrwał aż do 1992 roku. Wszystkie zespoły podzielono na dwie grupy, z których dwie najlepsze awansowały do półfinałów.

W  1974 turniej odbył się w Egipcie,   w którym  został powtórzony mecz  finałowy. Spotkanie pomiędzy Zambią a Zairem nie wyłonił zwycięzcy nawet po dogrywce. Dopiero w powtórce, rozegranej dwa dni później, „Leopardy” z Zairu odniosły zwycięstwo 2:0. Zair był głównym faworytem turnieju, bowiem kilka miesięcy wcześniej, jako pierwszy zespół z Czarnego Lądu, wystąpił na mistrzostwach świata.

W 1982 gospodarzem  była Libia. Największą rewelacją turnieju był zaledwie 17-letni Ghańczyk Abedi Ayew, znany bardziej, jako Abedi Pele. Ghana w finale, pokonała gospodarzy 7:6 w karnych i wygrała turniej po raz czwarty. Był to ostatni puchar zdobyty przez zespół Czarnych Gwiazd.

W 1992 roku doszło do zmiany w  formule rozgrywek. Od tej edycji rywalizowało już dwanaście ekip.

W 1994 roku turniej odbył się w Tunezji, w finale Nigeria pokonała Zambię 2:1. Mało, kto dawał jakiekolwiek szanse reprezentacji Zambii, gdyż zespół praktycznie był budowany od początku, po tragedii z 1993 roku, kiedy to cała drużyna zginęła w katastrofie samolotu. Był to również pierwszy turniej dla Henryka Kasperczaka, który trenował Wybrzeże Kości Słoniowej. Ostatecznie zespół zajął 3 miejsce pokonując Mali 3:1.

Rok 1996 to kolejny przełom. Na udział w rozgrywkach zezwolono Republice Południowej Afryki. Co więcej, RPA zostało gospodarzem. Zwiększono też liczbę finalistów do 16 drużyn, które podzielono na cztery grupy, a system ten trwa do dziś. W finale spotkała się drużyna gospodarzy z Tunezją prowadzona przez Kasperczaka. RPA zwyciężyło 2:1.

W roku 2000 po raz pierwszy turniej finałowy odbył się w dwóch krajach – Ghanie i Nigerii. W finale Nigeria przegrała z Kamerunem. „Nieposkromione Lwy” wygrały wtedy turniej po raz trzeci, otrzymując trofeum na własność. Wcześniejsze triumfy, z lat 1984 i 1988, to również finałowe wygrane z Nigerią.

W 2002 po raz czwarty puchar zdobył Kamerun, było to również ostatni turniej dla Henryka Kasperczaka, który tym razem poprowadził zespół gospodarzy – Mali do czwartego miejsca.

Turnieje Pucharu Narodów Afryki stały się legendarne m.in. ze względu na zastępy czarowników, którzy towarzyszą swoim drużynom w przygotowaniach do meczów, zajmując się nasyłaniem złych demonów na ekipy przeciwników oraz broniąc swoich podopiecznych przed stosownym odwetem. Przed kilkoma laty czary były przyczyną wielu kontrowersji. Po zakazie stosowania tego typu praktyk specjaliści od czarów przenieśli się po prostu na trybuny stadionów.

Rekordzistą z siedmioma zwycięstwami oraz mistrz z 2010 roku Egipt, przynajmniej w tym roku, nie poprawi swojego dorobku, gdyż nie awansował do turnieju finałowego. Po cztery zwycięstwa mają Kamerun i Ghana, dwa razy puchar zdobywały reprezentacje Nigerii i Demokratycznej Republiki Konga – wcześniej Zair.  Swoją statystykę może zatem poprawić jedynie Ghana, która awansowała do turnieju.

Źródła: eurosport.pl, wikipedia.pl, igol.pl, afryka.org.pl, futbol net.pl, afrykagola.pl,

Zdjęcie: ekstraklasa.net

Film „Mamma Lima” Karoliny Kołodziej zrealizowany przez Salezjański Wolontariat Misyjny w ramach projektu „Media dla Milenijnych Celów Rozwoju” zdobył 1 nagrodę w konkursie „Jak Polacy pomagają światu” zorganizowanym przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych.

Wszystkie materiały nadesłane na konkurs przedstawiały Polaków angażujących się w niesienie pomocy mieszkańcom kilkunastu krajów rozwijających się:  Chile, Ekwadoru, Ghany, Haiti, Iraku, Kamerunu, Peru, Malawi, Nepalu, Pakistanu, Sudanu, Ugandy i Zambii. Duża część z nich prezentowała sylwetki świeckich i duchownych misjonarzy.

Pierwsze miejsce i nagrodę w wysokości 5 tysięcy złotych zdobyła Karolina Kołodziej. Jej reportaż telewizyjny „Mamma Lima” opowiada o dzieciach ulicy i prowadzonym dla nich ośrodku. Istnieje on od dwunastu lat, kierują nim polscy salezjanie. – To był debiut reporterski Karoliny, ale jak widać bardzo obiecujący – stwierdziła Katarzyna Dumańska, która odbierała nagrodę w jej imieniu.

Druga nagroda, w wysokości 3 tysięcy złotych, przypadła Dariuszowi Zalewskiemu za reportaż telewizyjny „Szkoła bez barier na dachu świata”. Autor przedstawia sylwetkę Anny Lichoty. Polska himalaistka pracuje w londyńskim City jako dyrektor w jednym z banków. Nepal zna dzięki swoim wyprawom. Postanowiła pomóc jego mieszkańcom w wyrwaniu się z biedy i z systemu kastowego. Zebrała środki na budowę szkoły, która nosi imię innych znanych himalaistów: Wandy Rutkiewicz i Jerzego Kukuczki. Program obejmuje budowę trzynastu placówek.

Uroczysta gala wręczenia nagród odbyła się 6 grudnia w siedzibie Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Warszawie.

Film „Mamma Lima” można obejrzeć pod linkami:

http://www.youtube.com/watch?v=qwuXt7xDW9A część 1

http://www.youtube.com/watch?v=KO77tfCL9nU&NR=1&feature=endscreen część 2

Źródło: rp.pl. swm.pl, youtube

Zdjęcie: polskapomoc.gov.pl

Głównymi punktami tegorocznej edycji były: spotkania z dziennikarzami, panel dyskusyjny, projekcje filmowe i fotograficzne, wystawa fotografii, Smart Mob, oraz koncert zespołu De Press.

Podczas spotkań z dziennikarzami poruszane były ważne, a czasami kontrowersyjne tematy m.in. dotyczące prześladowań chrześcijan z miejsc ogarniętych konfliktami zbrojnymi i sposobem relacjonowania tych wydarzeń. Poruszano również problem przyszłości polskich mediów, a w sposób szczególny tzw. dziennikarstwa obywatelskiego. Można było poznać relacje „z pierwszej ręki” z frontu Gruzji czy Afganistanu, czy o zachowaniu etyki dziennikarskiej w sytuacji kryzysowej, wojennej, o czym opowiadał korespondent wojenny Dariusz Bohatkiewicz,. Wśród słuchaczy było sporo osób, które interesują się dziennikarstwem i swoje życie chcą poświęcić tej gałęzi społecznej, stąd spotkania z Arturem Dmochowskim czy Bogusławem Chrabotą udzieliły im cennych wskazówek i odpowiedzi na pytania nurtujące młodych adeptów szyki dziennikarskiej.

Zaproszeni do Akademii Ignatianum goście próbowali przybliżyć  zgromadzonej publiczności znaczenie takich stwierdzeń jak „media sumieniem społeczeństwa”, „najważniejsza jest ludzka historia”. Swoim warsztatem pracy i doświadczeniem dzielił się także dziennikarz, pedagog, były redaktor krakowskiego „Dziennika Polskiego”, autor książek o mediach – Piotr Legutko.

Ważnym punktem TEG-u była wystawa noszącą tytuł „Mamy prawo”, którą przez tydzień można było oglądać w Akademii Ignatianum w Krakowie. Zaprezentowane fotografie nierzadko stanowiły drastyczne ujęcia trudnej rzeczywistości, w jakiej żyją dzisiaj ludzie w wielu krajach naszego globu. Ludzie pozbawieni podstawowych praw. Zepchnięci przez „wielkich tego świata” na margines społeczeństwa, nie mają możliwości obrony ani walki o swoją godność. Media jednak często nie docierają tam, gdzie dzieje się wielka krzywda człowiekowi, dużo prościej jest podać informację przyjemną, łatwą w odbiorze, zabawną.

W ostatnim dniu przeprowadzona została akcja, która zyskuje coraz większą popularność na świecie. Jest to kolejny przykład na to, jak w niekonwencjonalny sposób można zwrócić uwagę na problemy krajów najuboższych. Smart Mob, akcja polegająca na chwilowym zastygnięciu bez ruchu, w centrum wielkiego miasta, wśród tłumu przypadkowych przechodni.  W krakowskiej edycji grupa kilkudziesięciu uczestników zastygnęła w bezruchu, zasłaniając twarz ulotką TEG-u, na której było zdjęcie poparzonej podczas prześladowań w Indiach małej dziewczynki.

Zanim nastąpił finał medialnego TEG-u w Krakowie, w Klubie Lizard King miało miejsce wręczenie nagród zwycięzcom konkursu na najciekawszy materiał filmowy i radiowy obrazujący problemy krajów rozwijających się. Konkurs odbył się w ramach projektu SWM Młodzi Światu „Media dla Milenijnych Celów Rozwoju”, realizowanego we współpracy z partnerami z Cypru i Czech.

Na sobotni wieczór SWM przygotował interesujący panel dyskusyjny, którego temat przewodni brzmiał: „Polska jako kraj zatroskany światem”. Wśród zaproszonych gości były wybitne osobowości świata mediów i nauki: Dorota Koczwańska-Kalita. Jan Pospieszalski, Tomasz Muller i Hubert Chudzio.

Na zakończenie Tygodnia Edukacji Globalnej wystąpił zespól De Press – czyli gitarowe brzmienia i mocny charakterystyczny głos wokalisty Andrzeja Dziubka.

Źródło: swm.pl

Zdjęcia: swm.pl

Tematyką spotkania było: „Przekraczając horyzont – polskie media w służbie krajom Globalnego Południa”. Artur Dmochowski odpowiadał na pytania dotyczące: niezależnych mediów, cenzury, hierarchii ważności informacji i manipulacji w mediach. Rozmawialiśmy o problemie wychowywania odbiorcy informacji, dyskutowaliśmy o możliwościach internetu, a także o roli jaką media będą odgrywać w społeczeństwie w niedalekiej przyszłości.

Spotkanie zakończyliśmy degustacją produktów Fair Trade – oznaczonych certyfikatem Sprawiedliwego Handlu.

Zdjęcia, tekst: Marta Burza

Masz ochotę zrobić coś niecodziennego i dobrego?

Chcesz przyłączyć się do nas i razem poruszyć świat?

Budzimy do rozwoju!

Termin:  sobota (26 listopad), godzina 14.00

Lokalizacja: Plac przed Galerią Krakowską

http://vlep.pl/mt8o7z.jpg

Czas trwania akcji: ok. 10 minut

Dokładna instrukcja:

podejdź do osoby w żółtej koszulce z napisem „nie śpij” – na hasło „nie prześpij!” otrzymasz od niej ulotkę ze zdjęciem namraty i kilka podkładek pod kubek ‘budzących do rozwoju’. punktualnie o 14:00 na dźwięk rogu, zastygnij bez ruchu w miejscu i pozycji, w której właśnie jesteś, na 1.5 min zasłaniając sobie twarz otrzymaną ulotką. po  powtórnym usłyszeniu rogu zacznij się poruszać i rozdaj otrzymane wcześniej podkładki napotkanym przechodniom.

Podobne akcje:

Więcej  informacji:

Smart Mob, czyli w wolnym tłumaczeniu „Bystry Tłum”. Po raz pierwszy pojęcie to pojawiło się w książce Smart Mobs: The Next Social Revolution (2002) Howarda Rheingolda. Smart Mobem określamy pewne formy zachowań zbiorowych, które możliwe są dzięki wykorzystaniu nowoczesnych technologii komunikacyjnych (internet i telefonia komórkowa), do koordynacji działań tłumu i innych form działania zbiorowego.

Magdalena Drohomirecka – moderator spotkań i panelu dyskusyjnego

Absolwentka historii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Reporter programu newsowego, długoletnia prezenterka programu informacyjnego Kronika TVP Kraków, autorka reportaży o tematyce społecznej emitowanych na antenie regionalnej i ogólnopolskiej. Wydawca programów informacyjnych  jak i dużych programów studyjnych, m. in. Otwarte Studio TVP Kraków. Obecnie szef Krakowskiej Kroniki TVP, z którą jest związana od początku pracy w TVP.

22 listopada

Artur Dmochowski

Dziennikarz, dyplomata, historyk. Redaktor „Gazety Polskiej Codziennie”. Twórca kanału „TVP Historia”. Były redaktor nowojorskiego „Nowego Dziennika” oraz wysłannik misji pokojowych w Gruzji i Bośni. Autor m.in. bestsellera opisującego wojnę wietnamską „Wojna bez zwycięzców” oraz „Listu z Polski” - książki o konsekwencjach katastrofy smoleńskiej dla Polski i Europy. Odznaczony medalem Niezłomnym w Słowie za działalność dziennikarską i wydawniczą w podziemiu w stanie wojennym.

23 listopada

Bogusław Chrabota

Absolwent i doktorant Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Debiutował jako poeta w „Tygodniku Powszechnym”. W  latach osiemdziesiątych współpracownik krakowskich pism podziemnych, m.in. „Promienistych”, „Brulionu”, „Tumultu”, „Nagłosu”. Autor tomów poezji: „Rysunki Anatomiczne”, „Wpośrodkunocy”, „Kroniki z czasów Mitanni”, powieści „Ferzan”, tomu esejów „Mistyka pustyni”. Twórca regularnych felietony min. w „Press”, „Ozonie”, „Newsweeku”. Aktualnie szef publicystyki w Telewizji „Polsat S.A.” Odbył szereg wypraw w mniej, lub bardziej dostępne rejony Bliskiego Wschodu, czego efektem jest tom esejów i płyta „Mistyka Pustyni”.

24 listopada

Piotr Legutko – dziennikarz, pedagog. Kierował redakcjami „Czasu Krakowskiego”, „Nowego Państwa” i „Dziennika Polskiego”. Publikował w „Gościu Niedzielnym”, „Rzeczpospolitej” i „Uważam Rze”. Prowadził programy w TVP. Wykłada dziennikarstwo na UP JPII. Autor książek o mediach oraz poradnika „Sztuka debaty”. Obecnie publicysta niezależny.

25 listopada

Dariusz Bohatkiewicz TVP 1

Z wykształcenia prawnik (nigdy nie pracujący w zawodzie), z zamiłowania dziennikarz radiowo-telewizyjny (RMF FM, Radio Plus, TVN, TV Puls, od 11 lat w TVP). Zajmuje się tematyką wojskową, służb specjalnych, polityką krajową, zagraniczną i  historyczną. Jest aktywnym korespondentem wojennym TVP z  Iraku, Afganistanu, Gruzji, Bałkanów, Izraela, Palestyny, Pakistanu, Kataru, Jordanii i  Czadu. Był korespondentem specjalnym TVP w czasie wyborów na Białorusi, Ukrainie, Gruzji, Izraelu. Obserwator (w grupie 20 dziennikarzy największych europejskich mediów) działań związanych z wycofywaniem  armii rosyjskiej z Gruzji oraz jej odbudowy ze zniszczeń wojennych. Panelista zorganizowanej przez CNN i BBC konferencji o pracy korespondentów wojennych – Sewilla 2009. Wykładowca Collegium Civitas. Panelista kilkunastu konferencji  o zagrożeniu terrorystycznym  we współczesnym świecie.

26 listopada

Jan Pospieszalski

Muzyk, aranżer i kompozytor, publicysta, autor programów radiowych i telewizyjnych. Basista Czerwonych Gitar, duetu Marek i Wacek, zespołu Anny Marii Jopek i Voo Voo. Kompozytor muzyki religijnej i filmowej. Realizator telewizyjnych widowisk muzycznych oraz dziennikarz prowadzący programów takich jak „Swojskie klimaty”, „Studio Otwarte” oraz „Warto rozmawiać”. Dyrektor artystyczny sieci katolickich rozgłośni radiowych Plus. Organizator koncertów z okazji Dnia Papieskiego. Dziennikarz „Rzeczpospolitej”, „Przewodnika Katolickiego” i „Naszego Dziennika”. Uznany za Członka Honorowego Stowarzyszenia Koliber za „poszanowanie historii Polski i promowanie wartości rodzinnych”. Realizator filmu dokumentalnego „Solidarni 2010” oraz współautor i współreżyser scenariusza dokumentu „Lista pasażerów”.

26 listopada

Dorota Koczwańska-Kalita

Absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przez wiele lat pracowała jako reporter, dziennikarz radiowy i prasowy. Od ponad dziesięciu lat pracuje w Instytucie Pamięci Narodowej. Za czasów prezesury śp. Janusza Kurtyki kierowała jego biurem oraz kształtowała politykę komunikacyjną i wizerunkową w IPN. Jej zasługą było m.in. stworzenie Wydziału Informacji i Komunikacji Społecznej w instytucie. Ma na swoim koncie przygotowanie wielu kampanii społecznych pod hasłem „Historia tworzy naszą tożsamość”. W dalszym ciągu zajmuje się badaniem metod propagandowych ideologii totalitarnych oraz wykorzystywaniem nowoczesnych metod popularyzacji wiedzy historycznej.

26 listopada

Tomasz Müller

Dziennikarz radiowy, wykładowca. Współpracował z telewizją TVN i TVP Historia. Pracował jako producent w Serwisie Światowym BBC w Londynie. Trener szkoleń medialnych dla przedsiębiorców i urzędników publicznych.

26 listopada

Hubert Chudzio

Historyk, dziennikarz, reżyser, podróżnik. Uczestnik 8 polskich misji archeologicznych w Egipcie w charakterze dokumentalisty i  fotografa. Wielokrotny stypendysta rożnych fundacji w Polsce i  zagranicą. Opiekun Studenckiego Koła Naukowego Historyków Uniwersytetu Pedagogicznego im. Joachima Lelewela. Adiunkt w Katedrze XIX wieku w Instytucie Historii Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Reżyser filmów o polskiej archeologii dla „Rzeczpospolitej”, Discovery Historia TVN i TV Planeta. Laureat prestiżowych nagród w Gdańsku, Grecji i Francji za film „Ni Anch Nefertum – zapomniany kapłan”. Pomysłodawca i  dyrektor Festiwalu Filmów Archeologicznych w Krakowie oraz Centrum Dokumentacji Zsyłek, Wypędzeń i Przesiedleń przy Uniwersytecie Pedagogicznym. Udekorowany Odznaką Honorową Sybiraka, przez Związek Sybiraków. Obecnie Kierownik misji do Perth w Australii zatytułowanej Polscy Sybiracy w Australii.

Program Tygodnia Edukacji Globalnej:

(Akademia Ignatianum, ul. Kopernika 26)

• 22–25 listopada, godz.: 13:00–15:00

Reportaże, slajdy, filmy dot. Milenijnych Celów Rozwoju

• 22–25 listopada, godz.: 15:00–17:00

Spotkania z dziennikarzami:

22 listopad, Artur Dmochowski: „Przekraczając horyzont – polskie media w służbie krajom Globalnego Południa”.

23 listopad, Bogusław Chrabota: „Szanse i zagrożenia nowoczesnego społeczeństwa informacyjnego”.

24 listopada, Piotr Legutko: „Media dla Globalnego Rozwoju. Obecna praktyka w mediach publicznych jak i w prywatnych. Diagnoza”.

25 listopada, Dariusz Bohatkiewicz: „Z kamerą w miejscu zagrożenia – odpowiedzialność dziennikarska a służba społeczeństwu”.

Moderator: Magdalena Drohomirecka

• 22–26 listopada

Wystawa fotograficzna: „Prawa Człowieka”, „Globalny Rozwój”

(*Wystawa będzie się znajdować w pomieszczeniu przed aulą główną)

Galeria Krakowska, ul. Pawia 5

• 26 listopada, godz.: 14.00

Smart Mob: „Razem dla Rozwoju”

WIECZÓR FINAŁOWY

• godz.: 16:00–18:00

Wyłonienie zwycięzców konkursu na najlepszy materiał filmowy i radiowy

(projekt „MDGs – Media dla Milenijnych Celów Rozwoju”), wręczenie nagród oraz prezentacja nagrodzonych materiałów.

(*Wydarzenie odbędzie się z udziałem zagranicznych gości z Cypru i Czech, partnerów projektu)

(Klub Lizard King, ul. Św. Tomasza 11a)

• godz.: 18:00–19:30

Panel dyskusyjny na temat „Polska jako kraj zatroskany światem”

Wezmą w nim udział:

Jan Pospieszalski, Dorota Koczwańska-Kalita, Tomasz Müller, Hubert Chudzio

Moderator: Magdalena Drohomirecka

• godz.: 19:30

Koncert zespołu De Press

WSTĘP WOLNY!

Zdjęcie: teg.edu.pl

Temat przewodni krakowskiej edycji TEGu to: Media dla Globalnego Rozwoju. Stąd główną ideą tygodnia będzie podkreślenie roli mediów w globalnym rozwoju, propagowanie edukacji rozwojowej, a przez to zwiększenie zainteresowania społeczeństwa problemami i wyzwaniami rozwoju na świecie, przybliżenie globalnych współzależności rozwojowych oraz budowanie odpowiedzialnych postaw sprzyjających zrównoważonemu rozwojowi.

Na okoliczność tego wydarzenia przewidziano szereg imprez, konferencji, spotkań, i koncertów, a w tym między innymi:

- Multimedialna wystawa (Akademia Ignatianum w Krakowie)– projekcja reportaży, slajdów, filmów dotyczących wybranych problemów objętych Milenijnymi Celami Rozwoju, wystawy fotograficzne dotykające problematyki globalnego rozwoju oraz polskiej Współpracy Rozwojowej

- Cykl spotkań z dziennikarzami pod hasłem „Globalny rozwój w polskich mediach” (Akademia Ignatianum W Krakowie). Wezmą w nich udział: Artur Dmochowski, Bogusław Chrabota, Piotr Legutko, Dariusz Bohatkiewicz oraz Magdalena Drohomirecka.

- Panel dyskusyjny (Klub Lizard King). Główne tematy poruszone na panelu będą dotyczyły roli mediów w globalnym rozwoju, etyki w przekazie treści dotyczących krajów rozwijających się, sposobu przekazu treści przez media itp. Wśród panelistów znajdą się zarówno dziennikarze jak i przedstawiciele środowisk opiniotwórczych, misjonarze, wolontariusze, politycy i naukowcy itd. Wezmą w nim udział: Jan Pospieszalski, Dorota Kalita, Tomasz Muller, Hubert Chudzio.

- Smart mob „Razem dla rozwoju” – spontaniczna akcja społeczna mająca na celu zwrócenie uwagi tłumu, na potrzebę aktywnego uczestnictwa w dialogu podnoszącym wagę świadomości globalnej. Ze względu na swoją nowatorską (twórczą) i prostą zarazem (zabawa)- formę, Smart mob pozwala w krótkim czasie zaangażować rzesze ludzi z różnych środowisk i zachęcić ich do kreatywnego działania.

- 5-dniowy cykl wydarzeń zwieńczy koncert zespołu De Press w klubie Lizard King.

Organizatorem Tygodnia Edukacji Globalnej jest Salezjański Wolontariat Misyjny (www.swm.pl).

Mecze rozgrywane będą w Bata i Malabo (Gwinea Równikowa) oraz Libreville i Franceville  (Gabon).  Eliminacje w jedenastu grupach rozgrywane były od lipca 2010 roku do października 2011 roku. Do turnieju finałowego awansowali zwycięzcy wszystkich grup, w grupie K ze względu na większą liczbę zespołów (pięć, w pozostałych grupach po cztery, z wyjątkiem grupy F – gdzie po wycofaniu Mauretanii zostały trzy zespoły) awansowały dwie drużyny, a także dwa najlepsze zespoły z drugich miejsc. Pełną listę uczestników uzupełniają gospodarze turnieju.

Szesnaście drużyn rozlosowano do 4 grup:

Grupa A: (Mecze będą rozgrywane w Bata): Gwinea Równikowa, Libia, Senegal, Zambia

Grupa B (Malabo): Wybrzeże Kości Słoniowej, Sudan, Burkina Faso, Angola

Grupa C (Libreville): Gabon, Niger, Tunezja, Maroko

Grupa D (Franceville): Ghana, Botswana, Mali, Gwinea

Najciekawiej zapowiadają się mecze w grupie D, gdzie Ghana (finalista z 2010 roku) – uznawana z jednego z głównych faworytów turnieju – zmierzy się z trudnymi i wymagającymi przeciwnikami – zespołami Mali i Gwinei.

Aktualny Mistrzem Afryki jest Egipt, który w 2010 roku w finale pokonał Ghanę.  Egipcjanie jednak nie powtórzą sukcesu sprzed dwóch lat, po zajęciu ostatniego miejsca w grupie G, nie awansowali do przyszłorocznego turnieju.

Źródło: afrykagol.pl, futbolnet.pl

Zdjęcie: futbolnet.pl